BAM!

KABAM!! Terra kroop dichter tegen me aan. “Ik ben bang mama, het klinkt zo hard.” Als een klein vogeltje vouwde ze zich in mijn armen. Het was 01:00 uur ’s nachts. “Komt goed meisje, kom maar hier,” probeerde ik haar gerust te stellen en aaide over haar bol. Het gedonder kwam steeds dichterbij. BAM KABAM!! Die was nog harder. Ik pakte mijn telefoon en typte een bericht naar Ruud: ‘Moeten we niet ìn de auto gaan zitten i.p.v. erop?’ Geen reactie. Geen netwerk. Een paar uur daarvoor zaten we nog heerlijk te eten bij een mooie zonsondergang. Onszelf gelukkig te prijzen met zo’n mooie kampeerplek. Niemand in de buurt, op een afgelegen plek langs de Nullarbor Plain. Flits! Ik telde de seconden. Vier, vijf, zes, BAM! “Ga maar weer proberen te slapen, het onweer trekt al iets verder weg. Het regent alleen nog heel hard,” zei ik tegen Terra. Ze slaapmurmelde wat en leek alweer vertrokken te zijn. Ik bleef nog een tijdje wakker, telde de seconden na iedere flits, hoorde hoe de regen kletterde op onze daktent en viel een uur later in slaap.

De volgende ochtend was de afwasteil tot aan de rand gevuld met water. Onze matras en dekens waren nat. Onderweg stonden plassen in de rode berm. Droogstaande zoutmeren waren ineens gevuld, waardoor er een paarse schittering zich afspiegelde tegen de blauwe lucht en het rode zand. We stopten bij een roadhouse voor een kop koffie en zagen een weerswaarschuwing liggen. De vriendelijke barmevrouw achter de counter zei met een te harde, felle stem: “Goodday! How are you going? Survived the rain?” We vertelden hoe onze nacht was geweest. “Yep,” vervolgde ze, “We hebben hier in 9 maanden geen regen meer gehad. It was a bloody big storm last night!” Ik keek op de weerswaarschuwing. ‘Ga niet de weg op. Er kan schade ontstaan aan auto’s en huizen. Hevige regenval kan voor schade en onveilige situaties zorgen.’ Zeg maar code rood in ons land. We liepen met onze kop koffie terug naar de auto en prezen onszelf gelukkig met de afloop.

De Eyre Highway, die van Port Augusta naar Norseman gaat en 1600 km lang is, wordt in de volksmond ook wel de Nullarbor genoemd. Van het midden naar het westen, of andersom uiteraard. Deze highway is iconisch. Vanwege zijn geschiedenis, het desolate woestijnlandschap, maar ook vanwege de grote rotskliffen waar je dichtbij kunt kamperen. Onze eerste nacht brachten we door op zo’n mooi uitzichtpunt. “Kijk!” zei ik tegen de meiden. “Aan de overkant ligt de Zuidpool!” Maila probeerde een vlieg van haar konijnentrui te slaan. “Wat is een Zuidpool?” vroeg ze. Terra gaf antwoord. “Daar wonen pinguïns! En daar is heel veel ijs. Zijn daar ook veel bergen onder water?” We liepen terug naar de camper en in mijn ooghoeken zag ik in de verte iets bewegen. De borden onderweg waarschuwen voor kangoeroes, dromedarissen en wombats, maar dit zag er anders uit. De meiden waren al vooruit gehuppeld en ik bleef even staan. Een dingo! Een wilde dingo! Die hadden we nog niet gespot. Dingo’s zijn over het algemeen niet agressief, maar kleine kinderen willen ze nog wel eens aanvallen. Ik hield wijselijk mijn mond dicht. Maila was nog steeds onder de indruk van het dingoverhaal bij Uluru. Er zou er eentje een baby’tje mee de struiken in hebben genomen en hebben opgegeten. Haar campingvriendje Ties en zij raakten er niet over uitgepraat. Ik gaf Ruud een seintje met mijn ogen, stopte de meiden in bed en liep met mijn kop thee nog maar eens naar de afgrond. Beneden me botsten de golven van de Zuidelijke Oceaan op de oeroude, hoge kliffen. Miljoenen jaren geleden was de zeespiegel hier net zo hoog als mijn schouders. Een bizarre gedachte. 55.000 jaar geleden kwamen de eerste Aboriginals. Pas in 1616 is dit land ontdekt door Nederlandse, Vlaamse en Engelse zeevaarders. En pas in 1826 kwamen er grote groepen blanken naar dit continent. Al die tijd hebben de Aboriginals hun eigen leven geleid. Geen revoluties, geen religieuze kruistochten, geen muzikale ontdekkingen á la Mozart, alleen maar 54..000 jaar leven met de natuur. De maatschappij zoals ie nu hier is, is nog zo jong. Maar het land is zo oud. En beiden zijn zo voelbaar. Ik hou er van.

De afstanden zijn immens. Van Adelaide naar Perth is nog verder dan van Amsterdam naar Moskou, oftewel 2700 km. Er is geen andere plek op aarde waar je binnen één provincie/staat drie lange dagen kunt rijden, van noord naar zuid, zonder de grens tegen te komen. Binnen één staat! Het is een absurd groot land en je hier verplaatsen kost dan ook wat.

Even wat getallen. In twee maanden tijd hebben we 10.000 km gereden. 1.600 liter diesel verbruikt. Hebben Terra en Maila twintig keer de film Monsters & Co en elf keer de film Ice Age gekeken. Heeft Maila elf keer op hetzelfde moment, aan het einde van de film aan Terra gevraagd: “Is dit Diego? Of die?” Heeft Terra elf keer geduldig hetzelfde antwoord gegeven. Een emmer mentos hebben we weg gekauwd. Een krat appels. Heel veel water. Uren gekibbel. Nog veel meer uren dagdromerij. Diepe, verrassende gesprekken. Een hele hoop onzin. Vier keer een tijdszone gepasseerd met slaapverstoring als gevolg. Op één moment zelfs een tijdsverschil van 2,5 uur. Fleetwood Mac kan ik dromen. Net als Paul Simon. En de Pasapas. Inclusief dansje. Om je een beeld te geven; op onderstaand plaatje is deze 10.000 km de groene route.

Na ons Nullarbor avontuur kwamen we weer aan in Kalgoorlie. Exact een maand geleden vertrokken we vanuit deze mijnstad naar de woestijn. De receptioniste herkende ons en vroeg of we weer huiswerk wilden maken tussen de boekenkast en de ijsjesvriezer. Het werd een stop van twee dagen om de boel te verversen. De auto kreeg nieuwe olie en wij weer kregen weer nieuwe plannen. De rode route!

Onze plannen werden bijna gedwarsboomd in Perth. Na een lange dag rijden, een biertje drinken met Anton (onze motorvriend uit Nepal), kwamen we laat aan op een camping. En zoals dat gaat, autodeur open, autodeur dicht. Shit, tandenborstel vergeten, autodeur weer open, deur weer dicht. De overige kampeerders sliepen al, op het christelijke tijdstip van 20:30 uur. ‘Bzzzzzz’, daktenten omhoog, de achterdeur weer open maken voor schone onderbroeken, ritsen open en dicht, welterusten mam, welterusten schat. Nog een keer onze eigen tandenborstels pakken. Terwijl we naar het toiletgebouw liepen hoorde ik een stem uit een busje. “I’m gonna get you, motherfucker!’ Het witte, rammelige Toyotabusje wiebelde op en neer. “Volgens mij zijn die aan het eh…flikflooien,” opperde ik nog. BAM! Schuifdeur open. Een bonkige spierbal met ontbloot bovenlijf kwam naar buiten. “I’m gonna get you asshole! There are other people, you idiot! Trying to get to sleep, you motherfucker!” Gezien het Arnold Schwarzenegger postuur en drie motorzagen naast het busje bood Ruud gelijk z’n excuses aan. Ik stond al gewapend met mijn paarse Oral tandenborstel, maar meneer spierbonk kwam alleen maar als een gorilla op z’n borst kloppen, om vervolgens met een smak zijn eigen deur dicht te gooien.

Inmiddels zijn we al aardig op weg op de rode route. Na Perth hebben de dames alle speeltuinen bezocht in Geraldton, het waterpark doorgerend en had Maila weer een campingvriendinnetje, met een fiets. “I have big this. Not this (zijwieltjes)! My this is pink.” Heerlijke conversaties…De step kwam ook tevoorschijn. Niets leuker dan samen fietsen en steppen.

En toeval of niet, terwijl ik dit schrijf is het weer aan het regenen. Ook hebben we weer een boze buurman. Alleen dan 2000 km verderop in het noorden; Coral Bay. We zijn hier met een doel. Eén van de mooiste stukjes oceaan ter wereld ontdekken: het Ningaloo Reef! De meiden hebben allebei een duikbril en een snorkel. Zelfs Maila, die nog geen zwemdiploma heeft, snorkelt een aardig eindje weg. Morgen hebben we een boottrip geboekt. Een deuk in het budget, maar we eten graag een week pannenkoeken om te compenseren. Zwemmen met schildpadden, reuzenmanta’s en rifhaaien. Ik zeg: BAM!

2 gedachten over “BAM!

  1. hoi maaike,

    een overdue-bericht: dank voor de vele updates! ik leef met jullie mee en geniet van de berichtjes! ik wens jullie toe dat het laatste deel van de reis ook mooi wordt! ik heb daar geen twijfel over! ik had al veel eerder willen reageren maar door persoonlijke toestanden is t er niet van gekomen. iig zeer inspirerend om te horen hoe t jullie vergaat! dankjewel voor de inspiratie en tot snel! en in de tussentijd: geniet! maak t mooi verder af! kus – ester

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

    >

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s