Nog even

Ruud lag op de grond in ons houten huis met een band om zijn voet, oefeningen te doen van de fysiotherapeut. Maila hing ondersteboven in haar hoogslaper op haar eigen kamer. Terra zat op een wankele, rieten barkruk gebogen over haar wiskunde en ik zat op mijn knieën voor de salontafel waar een puzzel van 1000 stukjes lag. De laatste week Nieuw Zeeland was ingegaan. Nog eventjes een paar dagen met z’n vieren weg, naar Rotorua.

Deze hele stad en haar omgeving stinkt naar rotte eieren, omdat het geothermisch gebied is. Lava stroomt hier dichter onder het aardoppervlak, wat resulteert in geisers en pruttelende modderpoelen in bonte kleuren, met een penetrante zwavellucht. Ook kenmerkend voor deze stad is de grote Maori-gemeenschap. Dit kun je dan nog eens combineren, door eerst een show te bezoeken waarin woest kijkende Maori’s hun traditionele dansen uitvoeren, om daarna langs een dampende blubberpoel te lopen. Bij het zien van de folder kwam de teleurstelling van 20 jaar geleden weer bovendrijven. Niets authentieks, puur commercieel.   

Naast onze kneuterige, huiselijke bezigheden hadden we wel zin in nog iets actiefs. De woeste Maori’s sloegen we over, ons oog viel op paardrijden!

Tezamen met een groep van 15 Chinese jongeren die geen woord Engels spraken, werden we op behoorlijk hoge paarden gezet. Het is altijd maar de vraag op zo’n excursie of de boel in het gareel blijft. Ik heb mensen onder een paard tussen z’n benen zien hangen, galopperend over het strand, knollen die op hun knieën van de duinen afglijden en steigerende hengsten die kleine meisjes eraf gooien.

Het werd een redelijk rustig ritje van anderhalf uur, langs een prachtig meer en over een heuvel. Maila’s paard heette Peanut en kuierde iedere keer van de groep weg naar een vers stuk gras. Fred, waar Terra op zat, wist niet goed hoe hij zijn voeten neer moest zetten tijdens de rit omhoog en omlaag, terwijl mijn half-bejaarde schimmel op z’n dooie akkertje niet met de meute meeging, maar zijn eigen tempo aanhield. De Chinezen zaten allemaal krom en scheef op hun paard en de leidster van deze hele karavaan was een pitbull-achtig meisje van 20 jaar, die met diepe keel- en gromgeluiden de slome gevallen aanspoorde om door te lopen. Het zal vast een beproefde techniek zijn, maar ik vond het best raar om te ‘grunten’ tegen een paard.

Tja, actief was het niet echt, maar zeker mooi. Voor Maila was het een geslaagde eerste ervaring met paardrijden.  

En toen was het einde van Nieuw Zeeland in zicht. Nog even kayakken (waarbij één of andere haai van 1,5 meter tegen onze kayak botste), nog even een bootritje maken op de rivier achter de boerderij in de ‘tinny’ (klein aluminium bootje) van Bruce, een laatste afspraak bij de fysio, nog een keer met het karretje crossen in de weilanden, al onze zooi verzamelen, de rugzakken en trolleys opnieuw indelen en nog één keer de cottage pie van Trudy eten.

Ai, wat gaan we dit land missen. De belachelijk mooie natuur van het Zuidereiland en de lieflijke, boerenheuvels van het Noordereiland doen ons goed. Als je hier woont heb je de mogelijkheid om ‘even’ naar een hut te lopen in het weekend, of te gaan vissen op een rivier of zee. Je hebt de mogelijkheid om dichtbij de natuur te leven. Iets wat in Nederland niet zo snel gerealiseerd kan worden.

Wie weet komen we nog eens terug, of kunnen we er wonen. We houden het maar open…

Het is dan ook een gek idee dat we pas vijf dagen geleden zijn vetrokken uit Nieuw Zeeland. De dagen hier in Taiwan zijn zó vol, bijzonder en soms absurd dat het voelt alsof we hier al weken zitten.

Taiwan is een bijzonder verhaal. Het is een beetje een samensmelting van de Chinese – en Japanse cultuur. Wat niet zo gek is, aangezien ze ooit door zowel de Chinezen als de Japanners ingenomen zijn. Voor de meeste Taiwanezen was uiteindelijk de tijd van de Japanse bezetting beter dan het regime van China. Heden ten dage vind Taiwan zichzelf een onafhankelijk land, maar China vindt dat het een deelstaat is van hen. Misschien heb je de laatste maanden ergens iets gehoord op het nieuws dat de spanningen tussen China en Taiwan verder toegenomen zijn. Hier op straat is daar niets van te merken, behalve dat er overal deze bordjes hangen: de dichtstbijzijnde schuilkelder.

Het gaat te ver om hier het hele politieke verhaal te belichten, maar ik geef twee voorbeelden die te maken hebben met het wel/niet erkennen van Taiwan door andere landen en hun band met China.

1. China heeft een ‘één China beleid’ en staat niet toe dat andere landen zowel Taiwan als China erkennen als land. Dit heeft bijvoorbeeld ook gevolgen voor de luchtvaart. Bejing verbiedt westerse luchtvaartmaatschappijen om te vliegen op China én Taiwan. KLM heeft daar een list op bedacht; het heeft een andere onderneming erbij opgericht: KLM ASIA, zodat ze alle bestemmingen aan kunnen doen.
2. Het Amerikaanse kledingmerk GAP moest diep door het stof nadat ze een ‘incomplete’ afbeelding van China op T-shirts hadden bedrukt. Tibet en Taiwan stonden er allebei niet op, waar Bejing op z’n zachtst gezegd niet blij mee was. Alle T-shirts zijn door GAP terug gehaald en verbrand.

Het ligt dus een beetje gevoelig allemaal…

Zoals ik al zei, op straat is daar niet veel van te merken. We genieten enorm van dit leuke en gekke land.

Er zijn uiteraard de mooie tempels, versierd met boos kijkende goden, kleurrijke draken en heel veel wierook.

Er zijn ruimtes waar kasten staan met grijpers, zoals wij die van de kermis kennen. Wat zit erin? Wasmiddel. Tandpasta. Geld uitgeven aan een grijpmachine die altijd het verrekte ding nét loslaat vóór het bakje is één. Maar dan ook nog je geld verkwanselen aan 20 Ariel Waspods?

Dan zijn er winkels waar flipperkasten voor kinderen staan, op kleuterhoogte. Of winkels waar je carnavalsmutsen, brillen, toverstokken of knuffels kunt pakken om daarmee in zo’n fotohokje te gaan (die wij kennen van de treinstations). Dit is ongekend populair hier.

Of night markets waar ze de meest vreemde maaltijden verkopen. Sommige hapjes zijn verrassend lekker, andere echt smerig. Neem deze eendekop. Of stinky tofu. Dit stinkt zó erg, dat je 100 meter van tevoren de kraam al ruikt. Rotorua is er niks bij.

Een ander interessant gebied, maar in dit geval een bezienswaardigheid, is de traditionele Chinese geneeskunde. Men gebruikt bijzondere elementen in hun medicijnen Hertengeweien, grote zwammen, onderdelen van tijgers, haaien en neushoorns. In Dihua street vind je vele winkels waar de kruidenmengsels ter plekke worden vermalen.

En zo worden onze zintuigen maximaal verwend met al deze indrukken. De meiden kijken hun ogen uit en vinden het te gek.

Eigenlijk zouden we ruim drie weken naar Taiwan gaan. Sterker nog, de kans was zeer groot dat we in Hualien of in Taroko Gorge zouden zijn, op die dag dat de aardbeving deze stad en omgeving deed opschudden. We zouden daar veel tijd gaan doorbrengen omdat dit één van de mooiste gebieden is van Taiwan en we toch drie weken zouden hebben. Na Taipei zouden we die kant opgaan. Iets met toeval, of lot en gebroken benen dat we ons ticket hebben moeten verzetten.

Overigens is het bijzonder om te zien hoe ‘normaal’ hier gereageerd wordt op aardbevingen. Het feit dat er relatief weinig slachtoffers zijn gevallen zegt iets over hoe ze hier bouwen en ingericht zijn op deze natuurrampen. Neemt uiteraard niet weg dat het verschrikkelijk is wat er gebeurd is en ieder slachtoffer er één teveel is.  

Het aftellen is voor ons begonnen. Nog een paar dagen en dan zitten we in het vliegtuig naar huis. Een half jaar gaat zo snel…

Op het Taipei lijstje staat nog: naar de karaoke bar, bubble thee drinken, massages ondergaan, naar het hoogste gebouw, souvenirs inslaan en dumplings eten. Maar ook op de grond liggen voor oefeningen, op een bed hangen, wiskunde afmaken en een kneuterige woordzoeker uit het Varia boekje maken voor het slapen gaan.

Sommige dingen blijven gelukkig hetzelfde, waar dan ook ter wereld.