Op rolletjes

“Mag ik er langs?” vraagt Terra. Ze zit op het onderste bed in de camper, achterin. In het bovenste bed ligt Ruud, met zijn been omhoog en net nieuw gips.

“Eh ja, dat kan,” antwoord ik. “Moet je even wachten totdat ik de rolstoel naar buiten heb getild, de schooldoos op de bestuurdersstoel heb gezet, papa’s krukken in het wc hokje heb gezet, de schoenenkrat naar voren heb geschoven, het voetenkrukje onder de tafel staat en de lange ladder op de hoogslaper heb gegooid. Maila, dan moet jij even weg gaan bij de wasbak, anders kan Terra er niet langs.”

“Kan ik anders eerst naar de wc?” vraagt Ruud.

In een camper wonen is net zoiets als schaken. Vooral als je een manke patiënt aan boord hebt. Vooruitdenken over wat er verzet moet worden, anticiperen op de beweging van de ander en vooral het hele schaakbord overzien. Auteur van dit blog is, naast schaakmeester, ook chauffeur van dit schaakbord, juf, mantelzorger, camper-inpakdeskundige, moeder, vriendin van, kok en boodschappendienst.

“Tuurlijk,” antwoord ik. “Terra, ik zet zo de ladder weg, dan kan jij pas uit je bed.” Met redelijk gemak daalt Ruud een paar treden van het trapje af, pakt een kruk, hopst naar buiten, plonst in zijn rolstoel en rolt naar het mindervalide toilet. Heuvel af gaat nog wel, heuvel op is iets lastiger op deze camping. Vind ik niet erg, dan mag ik even fitnessen.

We zijn in Glentanner. Onze tweede bestemming na Christchurch, alwaar we twee weken residentie hebben gehouden in een fijn huis, in een prettige wijk. Het is best even wennen in de camper voor ons allemaal, maar vooral voor Ruud. Geen eigen kamer meer met een comfortabel bed waar hij zijn pootje rust kan geven, geen toilet of douche waar hij makkelijk naar toe kan, geen bank als afwisseling van het bed. De dames missen vooral de bar om te ontbijten, een vloer waar je op kunt liggen of puzzelen en een goeie huiswerkplek.

Waarom gaan we dan weer met de camper op pad? Waarom niet gewoon ergens in een mooi huis op een mooie berg gaan zitten?

Omdat wij alle vier, stuk voor stuk, graag onderweg zijn. We houden van avonturen beleven, leuke en niet leuke. Van rijden door indrukwekkende landschappen en met z’n allen keihard Fleetwood Mac meezingen. Buiten koken en buiten zijn. Onder de sterren zitten, mijmerend over de toekomst. Door verschillende supermarkten struinen. Overigens heeft Maila een nieuwe fascinatie in supermarkten: opbergbakjes. Het liefst roze, met allerlei klepjes, dekseltjes, schotjes en inlegbakjes voor muesli of rozijnen. Als we haar kwijt zijn in de supermarkt vinden we haar steevast bij deze afdeling. “Later als ik groot ben dan koop ik allemaal mooie lunchtrommels, drinkflessen, tassen met dezelfde print en héél veel leuke schriftjes. Ook heb ik altijd snoepjes in de auto, net als onze buurvrouw in Mook. In mijn huis hebben alle muren een vrolijke kleur en ik koop dan ook alle knuffels van de hele wereld. En ik ga in Australië wonen.” Regelmatig wandelen we de supermarkt uit met deze opsomming.

Kortom: we houden van afwisseling, opbergbakjes en een beetje zwerven.

Omdat Ruud niet mee kan wandelen, houden we het aantal wandelingen beperkt en kiezen we korte wandelingen uit. Zo’n prachtige tocht was de Hooker Valley Track (ik heb de naam ook niet bedacht…) van drie uur, naar een gletsjermeer bij Mount Cook, de hoogste berg van Nieuw Zeeland. Of bij Lake Tekapo, waar Terra en ik twee uurtjes de hort op zijn gegaan, langs een azuurblauw gletsjermeer. We hebben nog getracht om erin te gaan zwemmen, maar het bleef bij pootje baden. Ik ben niet zo’n held met koud water. Maila was druk met andere dingen: met een Belgisch vriendinnetje konijnen proberen te vangen met een wortel aan een touwtje.

Mount Cook stond al lang op mijn lijstje. Ik ben twee keer eerder in Nieuw Zeeland geweest, maar nog nooit in dit gebied. Het is één van de meest bezochte plekken van dit land en ik snap wel waarom. De heldere blauwe meren, de uitgestrekte gele valleien van het Mackenzie district, de witte pieken van de bergen, de ijsschotsen van de gletsjer voor je neus en je komt redelijk dichtbij dé berg. Als het dan ook nog mooi weer is, zoals op onze dagen, lijkt het soms net een schilderij met explosieve kleuren.

Na Glentanner zijn we doorgereisd naar Queenstown. Dé stad voor al uw extreme activiteiten. Raften, canyoningen, bungeejumpen, skydiven, niets is te gek. Maila zou graag aan een elastiek van een brug af willen springen, zegt ze, maar dat mag ze fijn doen als ze haar roze bakjesverzameling bij elkaar heeft als ze later groot is.

Wij hebben vandaag een andere activiteit gevonden en Ruud kon zowaar mee! Iedereen in de ‘Luge’. Een karretje wat naar beneden sjeest, wat je zelf bedient. Een kruising tussen een kart en een rodelbaan. Krukken mee in het karretje, paar minuutjes racen, skilift omhoog en weer opnieuw.

Misschien wel een mooie metafoor voor onze reis. Krukken en wieltjes mee in onze tjokvolle kar, beetje rondsjezen, wat pieken en dalen tegenkomen en weer opnieuw. We gaan goed.