HET ‘LOOPT’ ANDERS

Oh, wat hadden we het fijn. Ontspannen. Na ons magisch grottenavontuur op het Noordereiland zijn we al zingend met de veerboot overgestoken naar het Zuidereiland, waar we in Nelson neerstreken. Beetje school, beetje struinen langs de vissers op het strand om te zien wat er in hun emmer zat, beetje koffie drinken in het leuke stadje, wandelingetje hier, fietstochtje daar.

Oh, wat hadden we het fijn.

Nog even drie dagen erachteraan geplakt op de leukste kindercamping ooit. Een glijbaan in de rivier, een kabelbaan, een skateboard clinic (waar helaas alleen Maila aan mee deed, maar daar kom ik later op terug), kippen, twee dikke varkens, een schildpaddenvijver en heel veel speeltuin.

Vanaf daar zou het serieuzere werk gaan beginnen. Wandelen, hiken, slapen in een berghut, kayakken en fietsen. 5 weken lang. Iets waar we al zó lang naar uitkeken. Donsjasje gekocht voor de meiden, extra warme legging voor mij en we waren ready to go. Zo snel mogelijk de westkust afzakken, met het dorpje Hokitika als tussenstop.

Dat was het idee.

Wij gooien heel vaak onze plannen om. Dat vinden wij leuk, dat maakt reizen ook leuk. We hebben op deze reis bijvoorbeeld al zes vliegtickets omgeboekt en twee landen onverwacht toegevoegd.

Maar deze verandering is toch van een ander kaliber.

“Mam! Mam! Kom gauw! Papa heeft zijn enkel gebroken!”

Ik ren de receptie van de camping in Hokitika uit, achter Terra aan, naar de skateboardbaan. Daar zit Ruud op de grond en houdt zijn rechterbeen omhoog. Aan de stand van zijn enkel is direct te zien dat het misse boel is. Ik ren gauw terug naar de receptie, vraag om een ambulance, ren langs de campingkeuken en zoek iets ter ondersteuning van zijn been. Ik vind een afwasrek, schuimrubberen speelmatten en een kussen. Moet kunnen.

Maila staat er geschrokken bij en Terra staat in de actiestand. Dankzij de adrenaline is Ruud nog kalm en goed aanspreekbaar, ook al heeft hij veel pijn en wijst zijn scheve voet de verkeerde kant op.

“Sorry… Sorry…” fluistert Ruud. “Ik voel me zo schuldig. Sorry…” We beseffen allebei dat dit ‘ongelukje’ het einde is van onze reis die we voor ogen hadden. Einde wandelen, einde fietsen, einde kayakken, niet de bergen in en zeker geen huttentocht.

“Het geeft niet schat, kan gebeuren. Het komt goed. Echt waar, “ antwoord ik.

Terra begint te vertellen wat er was gebeurd. “Papa wou het hellinkje af met het skateboard en toen klapte zijn voet dubbel bij de grond.”

De receptionist is er inmiddels ook bij komen staan en brengt een parasol mee tegen de zon. Hij hangt over het muurtje en begint te ratelen over zijn mountainbike breuken. Eentje daar, eentje zus, eentje toen hij met een ‘mate’ eigenlijk iets anders had bedacht, bla bla bla. Ik luister niet, ik kijk vooral naar Ruud of hij wakker blijft. Pas na een uur komt de ambulance. Het wordt tijd ook, Ruud ligt al een half uur te trillen.

Een infuus, drie injecties, een brancard en een kartonnen fixatiedoos later zien we hem afgevoerd worden in de ambulance, naar Greymouth, een half uur rijden van onze camping. De meiden en ik zwaaien hem uit. Ik hou ze stevig vast en alledrie moeten we even huilen.  Ook zij beseffen dat het ineens allemaal anders wordt en zijn verdrietig voor hun papa.

Gauw een boterham wegwerkend vertel ik hen wat ik weet: “We gaan zo naar het ziekenhuis, achter papa aan en we slapen vanavond weer hier, op deze camping. Als papa geopereerd moet worden, dan doen ze dat niet hier, maar aan de andere kant van het land.” Ik wijs op de kaart aan waar Christchurch ligt. Helemaal aan de oostkust, wij zitten aan de westkust. “Dat betekent dat wij morgen, vrijdag dus, ook die kant opgaan. Het is vijf uur rijden, maar dat kunnen wij!” High fives gaan de lucht in.

’s Avonds krijgen we te horen dat Ruud z’n been op drie plekken gebroken is en inderdaad geopereerd moet worden. Als ik de meiden om 23:30 uur op bed leg in de camper en familie bel, laat ik mijn tranen de vrije loop. Het is leeg in de camper zonder Ruud, ik ben verdrietig om een droom die in duigen valt en het idee dat Ruud in zijn eentje in een ziekenhuis ligt met veel pijn maakt me nog droeviger. Mijn hoofd flippert heen en weer tussen oplossingen, acties en verdriet, waardoor ik nauwelijks slaap die nacht. Niet wetende dat Ruud al een narcose achter de rug heeft en een poging tot rechtzetten van het bot.

De volgende dag bak ik een scheef ei voor de meiden (krijg je als de camper scheef staat) en starten we langzaam op, om richting Christchurch te rijden. We genieten zowaar van het uitzicht, de bergpas, de zon en Fleetwood Mac door de speakers. Ruud wordt achterwaarts rijdend in een ambulance naar de oostkant gereden. We ontmoeten hem ’s avonds in het ziekenhuis helemaal gesloopt en al 12 uur zonder eten, omdat ie misschien wordt geopereerd. Maar misschien ook niet.

Deze ‘misschien’ kenmerkt de dagen die komen. Wel opereren? Niet opereren i.v.m. een teveel gezwollen enkel. Wanneer dan wel? Weten we niet, zeggen de dokters. Misschien toch eerst een externe fixatiebeugel (zie geleend plaatje hiernaast van het internet) als de zwelling aanblijft. Wat voor ons overigens een horrorscenario is.

Het is een complexe breuk, volgens de experts, dus we kunnen ook weer niet te lang wachten, dan gaat het scheef aan elkaar groeien. Dan maar de hele tijd geen eten geven, kan ie in ieder geval elk moment geopereerd worden. Oh nee, het gaat toch niet door. Ach en het eten is al langs geweest, er is niks meer. Uiteindelijk toch ‘de’ operatie op zaterdag, vier schroeven erin en gips eromheen. Geen horror beenrek, gelukkig. Het gips blijkt te strak, het moet verder opengemaakt worden. Een dag later komt er een muts van de gipsafdeling die niet weet hoe de zaag en de tang werken. Ruud zaagt en wrikt zijn eigen gips los.

Verdere kenmerken van deze ziekenhuiservaring waren piepende infuusrekjes, een snurkende buurman, een schotse buurman met een ooglap, heel veel pijn, een sociaal werker die iedereen aansprak alsof ie vier jaar is, heel veel onzekerheid, nog meer pijn, geen slaap, onverwachts bezoek van een oud collega, tientallen lieve appjes en zelfs een lief pakketje, om uiteindelijk vier dagen later ontslagen te worden uit het ziekenhuis met de harde boodschap dat revalidatie wel een jaar kan duren.

In de tussentijd was ik druk met heen en weer rijden, kinderen mentaal meekrijgen, eten regelen, verzekeringen bellen, rechte eieren bakken, familie op de hoogte houden, wassen, een 7 meter lange camper onder de knie krijgen op te krappe parkeerplaatsen en een tijdelijk huis regelen voor de aankomende tijd.

Laten we het ons basiskamp noemen. Zo bezien we de plek waar we nu zijn. Er hangen zelfgeknutselde vlaggetjes van Maila boven het aanrecht met “Welkom!!” en ballonnen door het hele huis. We hebben de camper voor twee weken aan de kant gezet en vertoeven in een huis, waar Ruud kan aansterken, bijslapen en bijkomen. Zijn been moet hoog liggen en dat gaat niet in de camper. Zes weken gips en daarna revalidatie is de voorlopige planning. Welke planning wij daarnaast gaan hanteren weten we nog niet.

Misschien de camper eerder inleveren als blijkt dat gips en campers geen goede combinatie zijn? En dan? Misschien Taiwan verstek laten gaan? Of toch niet, of verkort? Eerder naar huis? Of een rolstoel huren en Ruud overal naar toe duwen?

We weten het nog niet. Gelukkig zijn we allevier krachtpatsers in flexibiliteit.   

Het loopt zoals het loopt.