OUWE DINGEN

Ruud tikt me aan en schijnt met zijn zaklamp op zijn schoenen, terwijl we in de ondergrondse rivier staan van de grot. De hele zool is eraf, hij kan net zo goed op zijn sokken verder. Boven ons hangen stalagmieten, naast ons staan stalactieten. We zijn zojuist op onze ellebogen door een nauwe gang van 20 meter gekropen, in het water, zijn vies van de modder en luisteren naar wat onze gids Philip te zeggen heeft. We zijn in de Nikau Caves in Nieuw Zeeland, waar oude schoenen en oude kleren de dresscode zijn, net als een helm en een zaklamp. We zijn maar met z’n vijven en deze gekke gids, die, over leeftijd gesproken, 75 jaar blijkt te zijn. Zo’n man waarvan de voeten onherkenbaar zijn geworden na 5000 keer afdalen en een paar speels fonkelende en waanzinnige ogen je aankijken. Die snapt dat je het vooral zelf leuk moet vinden en er ook alles aan doet om het zelf leuk te hebben. Die, naast eigenaar zijn van een café en een grot, ook nog 1500 schapen heeft en 130 koeien. Die een beetje getikt is, maar ook een slim zakenman én boer én schapenscheerder én grottengek.

“Ik had op het formulier ingevuld dat we graag oude schoenen willen huren,” zei ik. “We hebben alleen maar onze bergschoenen mee of slippers.”

“Oh, geen probleem. Van iedereen die dood achterblijft in de grot, nemen we de schoenen mee. Er zijn er genoeg.”

Zo’n man.

Terwijl Ruud z’n kapotte zool in zijn broekzak stopt, vertelt Philip wat serieuzere inhoud over de grot. Vervolgens vraagt hij ons om onze zaklampen uit te doen en naar het plafond te kijken. Boven ons hangen honderden ‘glow worms’. Wormpjes die een blauw lichtje afgeven, in de hoop dat ze in deze duisternis toch aan hun voedsel kunnen komen. Het lijkt wel een sterrenhemel, maar dan ondergronds. Werkelijk prachtig. Alles zwart, behalve de blauwe stipjes aan het dak van de grot.

De zaklampen gaan weer aan. We klimmen en klauteren verder, met of zonder water en met of zonder zool. Na tien minuten krijgen we de opdracht om elkaars handen vast te houden. Philip legt uit: “We gaan een lage gang in, zonder het licht van de zaklampen, maar we laten ons leiden door het licht van de glowworms. Je laat de ander niet los, je houdt vast, we gaan door het water en kijk goed naar de glowworms hoe laag je moet bukken.”

Voetje voor voetje bewegen we ons zijwaarts in de donkerte. We zijn allemaal stil. Net als de tijd, die lijkt ook stil te staan. Onder de grond, geen licht, alles zwart, voeten in het water en zes mensen die elkaars handen vast houden en één zijn met de grot en zijn lichtgevende bewoners. Dit had voor mij uren mogen duren. Net toen ik dacht dat het niet mooier kon, kwamen we uit de gang en in een grotere ruimte. Daar hingen niet honderden, maar duizenden lichtjes…

Philip fluisterde: “Is er iemand die kan zingen?”

Ik kneep Terra in haar hand. Ze fluisterde dat ze dat wel wou, maar niet wist wat ze moest zingen. Zonder na te hoeven denken wist ik het, aangezien ze een tijdje opera heeft gezongen. Ave Maria.

Het was magisch. Als een volleerd opera zangeres zong ze dit heilige lied in de galm van de grot, terwijl wij ademloos luisterden, met elkaars handen vast. Kijkend naar de duizenden blauwe lichtjes. Tranen stroomden over mijn wangen. Wat een dierbaar, intiem moment met zijn allen. De hoge klanken vulden de hele grot, alsof ze werd gedragen door de oudheid.

Maila kneep in mijn hand en ik kneep in de hare. Een ultiem geluksgevoel sidderde door mijn lijf. De laatste zinnen van het Ave Maria stierven zachtjes weg, gevolgd door een lange dankbare stilte van ons allemaal.

Philip was de eerste die zijn zaklamp aan deed.

Hij keek Terra aan: “Ik heb dit nog nooit meegemaakt… Heel, heel speciaal. Dank je wel.”

We vervolgden langzaam onze weg naar de uitgang van de grot, waar het daglicht ons verwelkomde. Ruud had inmiddels ook geen zool meer onder zijn andere schoen, maar gelukkig was het een korte wandeling naar onze droge kleren, een lemon soda en een biertje.

Proostend op ons avontuur zei Maila: “Ik vond dit echt tien keer leuker dan de Stromatolieten!”

Dat kon ik me goed voorstellen. Dit was tastbare oudheid, gecombineerd met klim- en klauterwerk. Veel interessanter. Ons bezoekje aan de stromatolieten, in Australië, had niet zoveel om handen. Althans niet voor hen.

“Waar gaan we naar toe?” vroeg Terra. We liepen op een houten vlonder, richting een klein meertje en hoefden maar 200 meter te lopen. De graspollen naast de vlonder in het beschermde natuurgebied waren een goede schuilplek voor slangen. Gelukkig liepen wij op een verhoging.

“Naar de stromatolieten,” antwoordde ik.

“Wat zijn dat?” vroeg Maila.

“Ik weet het niet, een soort steen denk ik?” Ik keek naar een ritselend struikje.

“Gaan wij naar stenen kijken? Dat is echt het saaiste wat ik ooit heb gedaan. Hoor je dat Terra? We gaan niet naar iets leuks kijken, maar naar stenen.”

“Hier kijk,” zei ik. “We zijn er al. Die ronde dingen die je ziet.”

Ruud las het bordje: “Dit hier is 3500 jaar oud. En stromatolieten zijn de eerste levensvorm op aarde. Zo is alles begonnen.”

“Ik vind het maar een hoopje asfalt,” mompelde Maila.

Ruud ging de discussie aan. “Nee, dit is niet zomaar een hoopje asfalt. Dit is heel bijzonder wat je hier ziet.”

“Nou, ik heb net bij taal geleerd over feiten en meningen en het is een feit dat dit oud is, maar mijn mening is, dat het oersaai is.” Haar hele gezicht liet zien wat oersaai is.

Ruud vervolgde: “Dit is niet gewoon maar steen. Dit leeft. Er zitten bacteriën in, die er dus voor zorgen dat dit al 3500 jaar oud is en nog steeds groeit. Zie je die donkere plekken?”

“Dit leeft?” vroeg Maila. “Daar zie ik niks van. Ik heb ook wel eens vijf minuten naar een pakje gist zitten kijken, maar daar gebeurde ook niks.”

“Heb jij naar gist zitten kijken?” vroeg ik lachend. Ik zag het al helemaal voor me.

“Ja, toen ik een vlaai ging bakken met Raoul. Gist leeft, zegt ie, maar ik zag niks.  Net als gluten. Heb ik ook nog nooit gezien. Mogen we naar de auto?”

Terwijl de meiden terug slenterden, bleven Ruud en ik nog even staan om onszelf te verwonderen over de impact die deze levensvorm op de mensheid heeft gehad.

Ik hou van dit soort oude plekken. Grotten, aardlijnen, bergen, fossielen en nu ook hoopjes asfalt. Het maakt me nederig naar moeder aarde en naar ons bestaan. Zonder moeite zou ik er een uur door kunnen brengen. Gewoon, alleen maar zitten en zijn.

Helaas ben ik daarin de enige in dit gezin. De dames gaan liever zwemmen met Australische campingvriendinnetjes en Ruud scheurt graag nog een extra rondje offroad. Later als ik groot ben, dan ga ik dit soort dingen doen.

Onze poging om nog wat van de onderwaterwereld te zien is geslaagd. Dat wil zeggen, we hebben het gepoogd. Niets te zien, helaas. 400 dollar aan huurspullen armer, drie keer het water in geweest en geen vis te zien. Alleen zeewier. Het mocht de pret niet drukken, want er was nog genoeg ander leuks te doen.

Vissen bijvoorbeeld! Of op de camping hangen met een andere puber. Of zonsondergangen kijken op het strand. Of emoes spotten. Of je veertiende verjaardag vieren in een caravan. Of een bezoek aan de gekke rotsen van de Pinnacles. Of kreeft eten bij de fameuze Lobster Shack.

En als toetje, terug in Perth, nog een laatste keer uit eten met vrienden.

We hebben het fantastisch gehad in Australië.

Wat volgde was een zachte landing in Nieuw Zeeland bij familie van Ruud en inmiddels zijn we een week op pad met onze camper.

De oude zolen en schoenen zijn weggegooid. Tijd voor nieuwe schoenen, nog meer oude dingen en nieuwe herinneringen.