één (gedeelde) wereld

Je zou kunnen denken dat we het meest blije gezin zijn op deze aardbol, met nul zorgen en dat we alleen maar genieten van al het prachtigs om ons heen.

Nu is dat voor een groot gedeelte ook zo, maar ook wij hebben ‘onze dingen’. We zitten boven op elkaars lip, de ganse tijd. Dat trekt af en toe een flinke wissel op ons alle vier.

Terugtrekken in je eigen hok is onmogelijk. Er is geen eigen hok. Laat dat nou net een favoriete activiteit zijn van een puber. Terra mist haar eigen kamer, waar ze kan zingen, chagrijnen, ongestoord op haar telefoon kan kijken zonder dat iemand weer zegt: “Kun je nou eens ophouden met dat ding?” Er zijn geen vriendinnen waar je kan klagen over je ouders, over school, over zusjes, of waar je gewoon vriendinnenklets mee houdt. Over onderwerpen waar ook werkelijk alleen pubers in geïnteresseerd zijn. Je energie niet kwijt kunnen, omdat sport, gym en fietsen naar school wegvallen. En over school gesproken, alles zelf moeten uitvogelen (met hulp van ons uiteraard), 30 uur in de week en je de ene keer een gammel campingtafeltje tot je beschikking hebt in 35 graden en de andere keer een donkere hotelkamer met een klein muurplankje; echt ‘leren en studeren’ zoals thuis is niet te verwezenlijken.

Dit alles resulteert soms in flinke zucht- en steun momenten, wat emotionele uitbarstingen zo nu en dan en een ‘laat me met rust’ hoofd als we vragen om de tafel te dekken. Het emotionele brein van een 14 jarige is al een soort Alpengebergte met highs en lows en dat wordt op zo’n reis zeker niet minder.

Maila kan haar huiswerk zeer zelfstandig maken, maar soms wordt het teveel en zou ze graag even in de klas willen zitten waar ze uitleg krijgt van haar fijne meester Frank. Of ze wil graag even naar Nederland om de buurvrouw, de katten en haar andere 47 knuffels te knuffelen. Op de vorige reis speelden de dames nog uren samen, met de meest rijke fantasie, maar nu krijgt ze haar zus echt niet meer mee de speeltuin in.

Even tussendoor: eergisteren wist ze Terra toch te overtuigen om mee te doen aan één of ander slingerding.

“Zullen we piraatje spelen?” vroeg Maila.

“Eh oké,” zei Terra, terwijl ze met haar lange lijf net in het huisje paste.

“Leuk!! Dan ben ik de piraat!” Maila pakte de rails vast en slingerde naar de overkant. “Hijs de zeilen!! Aaaight!”

Terra keek er een moment naar met opgetrokken wenkbrauwen en met de beste wil van de wereld wist ze niets anders uit te brengen dan: “Ehm… ja. En nu?” Liedjes voor Sinterklaas zingen houdt ook ergens op. Dit is kennelijk van eenzelfde orde.

Lucht, ruimte en vooral stilte. Het gebrek daaraan, dat is waar ik tegenaan loop. Ik ben zo’n mens wat voor bijna alles begrip heeft. Engelengeduld. Daar waar anderen allang zijn afgehaakt, reikt mijn geduld en begrip tot de hemel. Tot mijn grote verbazing is dat aan verandering onderhevig. Doordat ik nooit alleen ben, of stilte heb waar gedachten en gevoelens aandacht kunnen krijgen, gaat mijn begrip i.p.v. naar de hemel meer terug richting  aardkorst. Dat heeft als gevolg dat ik niet zo goed tegen zuchten kan, of steunen of piepen en soms snibbig reageer. Waardoor de ander zich weer tekort voelt gedaan of er juist overheen gaat met zijn of haar emotie.

Daarnaast gaan mijn gedachten vaak uit naar iemand van wie ik veel hou en die het momenteel erg moeilijk heeft. Ik kan niet helpen, of iets betekenen. Op de achtergrond is dit veel aanwezig in mijn hoofd en hart.   

Ruud wordt korzelig door gebrek aan beweging, te lang slapen of niets te kunnen doen en doet een duit in het zakje door overal iets te van willen zeggen. Hij wordt dan vitterig op veel kleine dingen. Niet knoeien, mes goed gebruiken, vieze voeten van de stoel af, netjes schrijven in je wiskundeschrift, iets wel doen, iets niet doen en niet zo boos reageren.

Thuis hebben we dit natuurlijk ook, maar daar kun je elkaar nog ontlopen, of even weg gaan. Iedereen zit op school of werk en maakt zijn eigen dingen mee. Ieder gezinslid heeft een eigen wereld, waar we ’s avonds aan de keukentafel over kunnen kletsen. Hier hebben we één wereld.

Ik vroeg aan de dames wat ze nou het meest irritant vinden en je raadt het al: ”Ouders bemoeien zich overal mee op reis. Echt overal! Verschrikkelijk!”

Dus tussen alle heerlijkheden door is er genoeg gerommel in onze gedeelde wereld.

Wat wij allen zo fijn vinden in de wereld van Down Under is het kamperen in de bush, met al het wildlife om je heen. Er is niks, alleen een toilet waar je uitwerpselen in een gat vallen en that’s it. Douchen doe je onder je eigen buitendouche, of je springt in een meer. Er is geen stroom, er is geen camping, er is niets. Alleen een plek in het bos, of aan een strand. De papegaaien vliegen je tegemoet, net als de Kookaburra’s (grote ijsvogel die worstjes pikt en klinkt alsof iemand je uitlacht). Als je ’s nachts met je zaklampje door het bos naar het drop-pit toilet loopt, schieten wallaby’s weg, bezoeken possums je barbecue en zitten spinnen ter grootte van je hand boven de wc deur.

De rust, de stilte, de sterren, het aanrommelen in je zelfvoorzienende huis op wielen, het gezelschap van de bomen en de dieren; dat kunnen we nog maanden doen zonder er genoeg van te krijgen. Onze offroad caravan is ook zo’n heerlijk robuust ding, helemaal toegespitst op zelfvoorzienende avonturen. Even de buitenkeuken eruit railen en je bakt een vierkante pannenkoek in de middle of nowhere.

De bush wisselen we dan weer graag af met een paar dagen strand. Beetje bodyboarden, schelpen zoeken, haren wassen als we op een camping zitten, zonsondergangen bekijken, elkaar heel hard knuffelen en leuke gesprekjes voeren over wel of niet emigreren.

Op het moment zitten we ten noorden van Perth, in Cervantes. Het bos hebben we verlaten. Achterin onze mega truck zitten snorkelspullen en wetsuits. We hopen in onze laatste dagen nog wat van de onderwaterwereld mee te mogen maken.

Of het nou boven of onder water is; hoe meer we buiten zijn, hoe meer we onze eigen wereld én de gedeelde wereld kunnen hebben.

Wat dat betreft zitten we de aankomende maanden wel goed. Zondag vliegen we naar de kiwi’s: Nieuw Zeeland!