Happy healthy

“Wat is er toch?” vroeg ik aan Ruud. “Je lijkt niet zo happy te zijn. Je bromt vaak en zit veel te vitten.” We zitten op het balkon van ons appartement een biertje te drinken. “Ik weet het niet,” zegt hij. “Ik vind het gewoon even niet zo leuk. Ik kan niks doen, of mezelf nuttig maken. Ja, een beetje de begroting bijhouden en wiskunde uitleggen, maar daar blijft het dan wel bij. Ik kan niks doen doen. Ik heb geen doel, of zoiets.”

De volgende ochtend hebben we het er nog eens over tijdens het ontbijt, maar dan met de meiden.

Maila roept: “Ik weet wat je meer kunt doen. Zwemmen! Heel veel zwemmen!”

‘Misschien moet je naar een bouwmarkt gaan en dit appartement opknappen?” oppert Terra.

Ruud trekt z’n wenkbrauw op en Maila vervolgt: “Ik heb nog wel een ander idee.”

“Wat dan?” vraagt Ruud.

“Afwassen! Gewoon meer het huishouden doen. Dat doe je thuis ook.” Ik kan het niet laten om te grinniken.

“Jaja. Nou bedankt hè. Ik zal er eens over nadenken. Terra, wil jij even de tafel afruimen? Dan kunnen we zo aan het huiswerk.”

“Ja doei,” zegt Terra. “Jij wil een doel. Doe het lekker zelf!” en beent weg naar haar tandenborstel.

Het zal vast niet het enige moment zijn op deze reis dat meneer de doener te weinig zijn handen kan laten wapperen.

Maila daarentegen is erg druk. Vier keer zwemmen op een dag. 100 handstanden per dag in de zee, in het zwembad, in de zee, in het zwembad. Beetje rekenen, beetje leren typen bij de eend zonder broek en aardappeltornado’s op een stokje eten bij de plaatselijke streetfoodmarkt.

Terra heeft ook een volle agenda. 30 uur les, haar telefoonquotum opmaken, videobellen met vriendinnen, twee keer zwemmen per dag, 50 handstanden, in haar dagboek schrijven en aardbei smoothies bestellen bij de plaatselijke bakker.   

Ik houd me een beetje bezig met niksen (ik deel de behoefte van Ruud niet persé), juffen, schrijven en naar het ziekenhuis gaan.

 “Als u daar even wil afrekenen? We hebben een aanbieding vandaag omdat het bijna Vaderdag is.”

Ik werd naar één van de ronde tafeltjes gestuurd, waar allemaal folders lagen, met daarachter een keurige Thaise vrouw met een mondkapje en ingedraaide knot in haar haar.

“Today we have special price for mammograph and ultrasound, with appointment.” Ze wees naar een priegelig regeltje midden in de folder, tussen alle andere gezondheidsonderzoeken die erin stonden beschreven. Ik was in verwarring. Ik moest ergens een afspraak maken voor een vervolgonderzoek en nu kreeg ik een folder onder mijn neus gedrukt. Ik keek ernaar en daar stond het toch echt: mammografie, echo en afspraak voor ‘maar’ 3500 baht. Omdat het bijna Vaderdag is.

Achter mij kwam een vierkante robot op wieltjes voorbij gereden, met een kalmerend muziekje, die medicijnen van de ene afdeling naar de andere bracht. Een sticker van een vriendelijk verpleegsterpoppetje probeerde er enig menselijk karakter aan te geven.

Tien minuten daarvoor zat ik in de wachtkamer bij de afdeling Surgery. Ook hier was ik enigszins abuis, aangezien ik een gesprek had aangevraagd bij een gynaecoloog. Op deze afdeling kwamen allemaal gehavende mensen in rolstoelen voorbij, of mensen op krukken, maar eenmaal binnen in de spreekkamer van dokter Thanitia werd ik gerustgesteld. Ik zat én op de goede afdeling én ze kon geen knobbeltje vinden, maar wel een verdikking in mijn linkerborst. Dat was precies mijn klacht. Een pijnlijke klacht, al een tijdje. Om een diagnose te kunnen stellen werd ik gevraagd terug te komen voor vervolgonderzoek, vijf dagen later.

Ik rekende de aanbieding af en kreeg een coupon in mijn handen gedrukt voor mijn latere afspraak. Daarnaast ontving ik een boodschappentas van het ziekenhuis met zeepaardjes erop en ‘Happy Healthy Hospital’ in regenboogkleuren, twee tubetjes crème voor geïrriteerde oogleden en een mentos snoepje. Een beetje daas liep ik naar buiten.

Voordat mijn gedachten mij alle kanten opstuurden, stuurde ik mezelf naar het winkelcentrum om Sinterklaascadeautjes te kopen. Soms geen betere leiding dan afleiding. Een jurkje voor Maila, een boek voor Terra en Ruud, een Engelse woordzoeker, een spelletje voor ons allen en een boekje over ‘hoe te leven als een kat’ voor mij.

Sinterklaas werd dit jaar een bijzondere editie. Naast dat we onze eigen avond hebben gevierd, stonden we ineens in een Nederlands café waar een heuse Sinterklaas naar toe werd gereden op een wit paard, met twee pieten ernaast. (Half)Nederlandse kinderen op de vloer van het café, omringd door cadeautjes en bierzuipende, Nederlandse vaders en Thaise moeders die niets verstonden van Sinterklaas Kapoentje. Gehaktballen deden de ronde en zelfs hutspot stond op het menu. Pepernoten werden uitgedeeld (dat was dan wel weer lekker 😊) en er werd me toegefluisterd dat alleen de ingewijden wisten dat er echte Wijko satesaus was als je erom vroeg.

Of het kwam door iets teveel Holanda gejuich, of door de niet te vreten bitterballen; ik weet het niet, maar ik kreeg rommelende darmen en we spoedden ons naar ons appartement.

Maila vond het hele tafereel erg leuk, die kwam blij terug met een opblaas eenhoorn voor in het zwembad. Terra vond het vooral gênant (zoals een goed puber betaamt) en kon gelukkig met een Thaise collega tiener nog interessante gesprekjes voeren.

Tussen mijn eerste en tweede bezoek aan het ziekenhuis zaten nog wat uitstapjes. Een magische grot met een beeldschoon tempeltje erin, een dierenopvang en wat middagen bij een fijne strandclub. Zo eentje waar je ananassap drinkt uit een ananas, desnoods in het zwembad, waarbij je uitkijkt op de zee. De dames zijn alleen maar in of onder water en papa en mama drinken nog eens een koffie. Wat een luxe…   

Op dinsdag toog ik terug naar het ziekenhuis, enigszins nerveus. De robot kwam me alweer tegemoet gesneld en sloeg linksaf, naar radiologie, waar ik ook naar toe werd gesommeerd. Na een uurtje onderzoek kreeg ik de uitslag. De pijnlijke verdikkingen zijn cysten. Ik moet over een half jaar terugkomen, omdat ze er eentje willen monitoren.  

Ik heb me er nog een beetje toe te verhouden merk ik. Het zet me aan het denken.

Gelukkig heb ik nog heel veel tijd om rond te dwalen in mijn hersenpan.

Ik heb zowaar een doel…