Tijd zat!

Tijd zat!

Tijd zat. Dit zeg ik tegen mezelf. We zeggen het ook tegen elkaar. De realiteit is iets anders, want ons vliegtuig vertrekt over pakweg 2 maanden.

In vele opzichten ben ik best een goeie optimist. Of een ‘Ach, komt wel weer goed, lossen we wel op’ type. Je zou me ook een competente struisvogel kunnen noemen.

Tot grote frustratie van Ruud. Die krijgt geen vinger tussen de deur met z’n ‘Ja, maar, wat nou als?’ Dit wordt vakkundig afgewimpeld met een tsss, wuivende hand of opgetrokken wenkbrauw. Twee jaar geleden verwelkomden we onze twee harige viervoeters, waarbij Ruud (terecht natuurlijk) vroeg: “Maar hoe moet dat dan als we op reis gaan?”

“Ach, dat zien we dan wel, komt wel goed, er willen vast wel mensen op deze schatjes passen,” antwoordde ik. “Waarom nu al moeilijk doen als we nog twee jaar hebben?”

De twee jaar zijn nu geslonken tot twee maanden. En er staat best nog wel wat op de lijst…We hebben nog niemand die op ons huis wil passen. Ook geen harige oppas voor onze viervoeters. De wereldschool is nog niet afgetikt, net zomin als verzekeringen, autostalling, inentingen, visa, internationaal rijbewijs, of alle digitale rommel op orde krijgen. 

Maar… ik heb (ik spreek even niet voor Ruud) wel hele andere belangrijke dingen geregeld. 

10 doosjes herriestoppers (oordoppen), 5 pakjes anti reisziekte pillen, een karrevracht tampons, outfits voor ieder weertype, wandelsokken voor ieder gezinslid en niet te vergeten de badstop. 

Misschien komt het omdat we al eens eerder op reis zijn geweest. Zitten we in een soort van omgekeerd mechanisme. Eerst alle futiele dingen en vijf voor twaalf de rest. 

Het woord zegt eigenlijk al genoeg over hoe het in mijn hoofd zit. Rest. 

Goedpraterij doen we ook aan. “Tja, andere dingen zijn nu gewoon even belangrijker.” “Morgen pak ik de visa op, oké? Vandaag niet aan toegekomen.” “Als het werk wat meer gaat liggen, dan raus ik even erdoorheen en zijn we met een dag klaar.”

Op onze reisplanning staat een trekking van twee weken in Nepal, een week nadat we zijn aagekomen. De gids is geregeld, dat dan weer wel. Maar we hebben het zeker niet over de slepende knieblessure van Terra, zeker niet over mijn voetblessure die ook maar door jengelt, of over mijn zwakke knieën. Wat als? Zitten we daar.

Nee. Niet aan denken. We hebben nog TIJD ZAT! Alsof je weet dat je op een muur afrent, maar tegen jezelf zegt dat de muur zacht zal zijn, of dat het vast geen pijn doet, of misschien wel ineens verdwenen is. 

Alles kan in de wereld van de struisvogel. 

Nu nog eieren leggen. 

ps de kat op de foto is één van die harige viervoeters