En hoe vinden de kids het eigenlijk?

En hoe vinden de kids het eigenlijk?

Een vraag die vaak gesteld wordt. Over grofweg vier maanden zitten we in het vliegtuig naar Nepal en er gaat nu geen dag meer voorbij of ‘de reis’ komt wel eens voorbij in onze dagelijkse beslommeringen.

We zijn de afgelopen jaren vrij bewust omgegaan met het wel of niet benoemen van de plannen. Vanuit het idee dat het nog niet veel toegevoegde waarde heeft om een kind van zeven te vertellen dat ze over twee jaar op reis gaat, maar ook omdat het in het koppie van een kind aannames en/of zorgen kan bewerkstelligen die waarschijnlijk niet van toepassing gaan zijn. Waar zij of hij uiteraard geen realistisch idee van heeft, simpelweg door het gebrek aan ervaring.

Enfin. Het is nu al wel een tijdje duidelijk. Dat wil zeggen, voor Terra (8 jaar) is er het bewustzijn en ze heeft er ook vragen over. Voor Maila (4 jaar) is vakantie vakantie en dat lijkt op een lang weekend. Of op logeren bij oma.

Na vier dagen logeren bij opa en oma: “ Was dit nou die lange vakantie?”

Ik liet haar laatst plaatjes zien van Ningaloo Reef in Australië. Ze knikte terwijl ze haar ranja naar binnen slurpte door het rietje, riep nog ‘Doooooeeeeiii’ en hopte vervolgens als een kangoeroe naar het zwembadje in de tuin. Er blijft dus veel kleven in haar jonge brein, maar het zijn wat lossere flodders. 🙂

Terra heeft er erg veel zin in. Nieuwe bergschoenen, een nieuwe wandel outfit en een ‘Kidizoom Action Cam’ gaan in haar tas. Met die Action Cam kan ze zelf filmpjes en foto’s maken die we naar haar klas gaan versturen. Zodat ze in contact blijft met haar omgeving.

Als je aan haar vraagt wat zij ervan vindt dan antwoord ze: ‘Een beetje.” Dat wil zeggen. Leuk, en een beetje niet leuk. Ik zal m’n vriendinnen ook gaan missen.

Ik geniet nu erg van de onverwachte gesprekken tussendoor. Hieronder een gesprekje over eten. Onze kinderen eten redelijk, maar curry’s en exotisch voedsel worden handig naar de rand van het bord geduwd.

Terra en ik liepen in het bos.

Ik: “Hoe moeten we dat nou doen op reis? We gaan naar landen waar het eten heel anders is.”

Terra: (denkt na) “Misschien kunnen we in het land daarvoor dan eten meenemen naar het land waar we het minder lekker vinden!”

Ik: “Goed idee. En hoe zouden we dat moeten doen?”

Terra: “Nou, gewoon. Net zoals als we naar Frankrijk gaan, in een koelkastje in de auto.”

Ik: “Ah, dat wordt een beetje lastig. We hebben geen auto.”

Terra: “Niet?? Hoe gaan we dan rondreizen?”

Ik: “Met bussen, of taxi’s, of tuktuks. Dus hoe moeten we het dan doen als we geen auto hebben?”

Terra: “Ik weet wel iets. Gewoon een koelbox, die is nog kleiner!”

Ik: “Oh ja! Daar had ik nog niet aan gedacht! Dat zou wel ideaal zijn. Ik weet alleen niet of we die ook nog kunnen vasthouden want we hebben al onze grote rugzakken.

Terra: “Nou, als dat ook niet kan, dan is het gewoon simpel. Dan eet ik het gewoon op.”

Ik: stil… stopte met lopen… keek haar aan… “Tuurlijk! Jij bent de beste. Dat gaan we doen!” Ondertussen innerlijk grinnikend en genietend van dit gesprek. Wetende dat zij nog vaak met een afkeurende blik naar haar bord zal staren.

Dus ja, wat kunnen ze er van vinden gezien hun leeftijd?

Terra heeft er veel zin in (“We wonen nu al zó lang in Mook, het wordt wel tijd voor iets nieuws mam!”) en Maila hoopt dat ze net zoveel insignes krijgt als Casper en Emma in de de film.

Ze zijn er klaar voor. 🙂

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s