Het mes er in

“Kijk, dan doen we de messen even langs de codes, zodat we zeker weten dat we de juiste codes van het universum hebben en dan kunnen we aan de slag. Ga maar liggen.” 

Hij zwaaide met de messen als een ware goochelaar boven een opengeklapte kantoorklapper. Op de A-4 tjes stonden allemaal rare tekens, nauwelijks leesbaar door de verfrommelde, plastic insteekhoesjes. Om me heen stonden grote knuffels van luipaarden, apen en draken. Alsof het de opslag van kermisknuffels betrof. Aan de muur hingen grote posters van draken (omdat het het jaar van de draak is in Chinese contreien) en aan de andere kant van de massagetafel lagen brokken meteoriet op een grote plank. De man in kwestie bleek de eigenaar te zijn.

“Heb je ergens pijn?” Een massagedame nam het over, die er overigens meer uitzag als een nette stewardess.

“Nou, nee, niet echt. Misschien mijn nek een beetje.” 

“Op een schaal van 1 tot 10, hoeveel?” 

“Eh, drie?”

“Oke. Ik ga je zo masseren met deze messen die zijn gemaakt van meteoriet en daardoor hebben ze een positief effect op je lichaam. Ze kunnen allemaal kwaaltjes en pijn genezen, omdat ze negatief geladen zijn.” 

Ik legde mijn hoofd in het gat van de massagetafel en vroeg me af waar ik aan begonnen was. Een haksessie met messen. Weliswaar botte, maar toch. Het was inmiddels binnen 32 graden en om te voorkomen dat ik het koud zou krijgen kreeg ik nog een handdoek over me heen gedrapeerd. 

De massage stewardess begon bij mijn schouders. De messen kwamen om en om, in een ritmisch tempo, op mijn lichaam terecht. De eerste minuut vond ik het nog wel aangenaam en verrassend. Dat veranderde toen ze op mijn ruggenwervel begon te hakken en de repetitieve bewegingen van de neerkomende messen wat langer doorgingen op één plek. Ik voelde me letterlijk een stuk prei op een snijplank. 

Na 10 minuten vroeg ze hoeveel last ik van mijn nek had, op een schaal van 1 tot 10. Ik wou haar niet teleurstellen, dus ik zei twee. Ze was blij. Zie je wel, het had weer gewerkt. Dat was dan 300 Taiwan Dollar, ongeveer 18 euro. 

Of we nog even op de foto konden voor hun instagrampagina. En o ja, we kunnen meteorietenheling ook online aanbieden, over de hele wereld, want we hebben de codes van het universum. Het zou ook erg goed zijn voor Ruud met z’n schroeven in z’n been, misschien kon hij ook langskomen?

Daar waar ik prima kan zijn met de werking van kristallen, chakra’s en wichelroedes, is Ruud het tegenovergestelde. Energie komt uit een stopcontact en kristallen zijn gewoon stenen. 

Het zal je dan ook niet verbazen dat Ruud niet te porren was voor een goocheltruc met magnetisch keukengereedschap. 

De meiden daarentegen zeiden direct ja tegen zo’n opmerkelijke haksessie. 

Deze bijzondere ervaring was onderdeel van ons driedaagse bezoek aan Jiufen. Een bergdorpje, vol met kleine straatjes en oneindig veel traptreden en rode lampionnen in de avond. Perfect voor het inslaan van souvenirs. Helaas iets minder perfect voor Ruud z’n pootje. Al die traptreden hebben zijn voet geen goed gedaan. 

Onze plannen om nog verder te gaan met de trein, of nog rond te struinen in Catvillage (een dorp waar meer katten zijn dan inwoners), waren dan ook snel overboord gegooid. Het was beter om terug te gaan naar Taipei, waar de straten horizontaal zijn i.p.v. verticaal en onze laatste dagen daar door te brengen.

En zo geschiedde. We besloten ons lijstje af te maken. 

Wat hoog bovenaan stond was Bubble tea drinken. Het is een soort Ice Tea met van die bolletjes die in je mond kapot knappen als je ze drinkt, in duizend verschillende (chemische) smaken. Althans, dat is wat Terra en Maila hoopten, gezien hun Nederlandse bubble referentie. Helaas. Bubble tea is uitgevonden in Taiwan en het is oorspronkelijk koude, zwarte thee, plus gecondenseerde melk, met daarin deegachtige balletjes van tapioca. Hun beker verdween dan ook snel in de prullenbak. 

Naar het hoogste gebouw van Taipei stond ook op de lijst. De 101 Tower. Tot 2007 was dit het hoogste gebouw van de wereld. Het is 508 meter hoog en de liften behoren tot de meest snelle ter wereld. Binnen 30 seconden zaten we op de 90^ste verdieping, inclusief belletjes in je oren. Ruud was vooral onder de indruk van de grote gestemde massademper. Een groot bolvormig gewicht dat een soort contragewicht is bij hevige trillingen, zoals bij aardbevingen of tyfonen. Inmiddels is dit gebouw in hoogte allang voorbij gestreefd door China en Dubai, maar het blijft een wonderlijke bouwkundige constructie.

Verder hebben we afgevinkt: een goede massage, shoppen in Ximending, veel thee drinken (Taiwan is hét land voor Oolong thee), souvenirs kopen en wiskunde afmaken. 

En toen was daar ineens de laatste dag. De onvermijdelijke laatste dag. Waarin je eigenlijk nog wel wat wil doen, maar nergens ook weer écht tijd voor hebt, maar alleen maar inpakken en in het hotel blijven is ook zonde en je moet ook uitchecken om 14:00 uur, dus ga je een beetje struinen in de buurt en hangen rond het hotel en dat is dan eigenlijk ook weer zonde. Nou, zo’n dag dus. 

Aan het einde van de middag liep ik ergens op straat, bij een stoplicht en keek om me heen. Het licht ging op groen, maar ik had geen zin om over te steken. Nog even alles in me opnemen. De taal die ik om me heen hoorde, de geluiden van het verkeer, de geuren van het dumpling restaurant op de hoek, de verkeersborden geschreven in karakters, de meneer van het stalletje voor de 7 Eleven die zijn fruit aanprees en het steegje met de lokale markt waar onherkenbare groenten en vis verkocht werden. 

Nog één keer alles inademen. Wetende dat een uur later de taxi zou arriveren om ons naar het vliegveld te brengen. 

Terwijl ik er nog was had ik al heimwee, of beter gezegd: reiswee.

Inmiddels zijn we twee weken thuis. Er is nog steeds reiswee.

Dat wil zeggen, bij de één meer dan bij de ander. Ruud en Terra zijn aardig geland en helemaal hier. Missen het reizen wel, maar zijn vooral blij om hier te zijn, vrienden te zien, of in Ruud z’n geval: zijn revalidatie kan oppakken.

Maila en ik hebben wat meer tijd nodig. Wij hebben af en toe wat tranen, naast onze blijdschap om de katten te knuffelen en vrienden en familie te zien. 

We doen er iets langer over om weer helemaal hier te zijn.

Net voordat ik dit typte had ik weer even zo’n lastig moment. Ik zit in een hotel in Utrecht voor mijn werk, alleen. De meiden zijn logeren bij opa en oma en Ruud is thuis. Ineens zijn we allemaal ergens anders. Een half jaar lang hebben we in een familie bubbel gezeten. Samen de wereld door, samen avonturen beleven, samen uitdagingen trotseren, samen één belevingswereld hebben. Nu gaat eenieder vaak weer zijn eigen weg. Of trekt zich terug op zijn kamer, of in zijn laptop. 

Best een beetje schakelen zeg maar. 

Ik ben niet zo goed in afscheid nemen. Of dat nou van een persoon is, of van iets waar mijn hart naar uit gaat. Gisteren zei iemand tegen me: “Dus je hebt moeite met overgangen?” 

Ja, misschien is dat het wel. Ik vind het in ieder geval verdomd lastig om afscheid te nemen van deze prachtige tijd. Het had nog twee jaar langer mogen duren. Het was fantastisch, het was intens, het was soms klote, het was rijk, het was avontuur, het was verbindend, het was leerzaam, het was voedend voor het hart en voor de zintuigen, het was vrij, ik voelde me vrij, het was gewoon alles. 

En het is klaar. 

Die zin moet ik vaak tegen mezelf zeggen. Beetje bij beetje kom ik meer hier, terug in Nederland. Tuinieren en uitgebreid koken helpen daarbij, of thee drinken met de buurvrouw. 

En bij het eten vaak proosten. Op de reis, maar vooral op ons viertjes. Een hecht gezin, gevuld met avonturen. 

En het is klaar. 

Ik dank jullie allen voor het meelezen. Voor het meeleven en voor het meereizen. Ik kan niet beloven dat ik jullie niet nog eens lastig val met mijn verhalen of schrijfbehoefte.

Tot in de toekomst, nog niet wetende wanneer of waar.