Aan en uit

Dit is waar ik de laatste maanden zo naar uitkeek: twee lachende kinderen in het zwembad, een verkoelend drankje op het tafeltje en ik moet niks. Helemaal niks. Alleen maar genieten van het lachen van de meiden en in de zon zitten, onder een parasol. Het is wel even wennen, niks moeten. Geen mail op mijn vijf mailadressen, even niet voor de groep staan, appjes kunnen ook wel even wachten. Mijn hersenen mogen uit.

Het enige mailtje wat vanochtend dringend de deur uit moest was een antwoord op de vraag: “Waar is Terra?” De absentiecoördinator van school is kennelijk nog niet op de hoogte dat ze geen Nederlands ingezetene meer is. Hieruit maak ik voorzichtig op dat het systeem van de gemeente via buizenpost communiceert met de administratie van haar middelbare school.

Eigenlijk had ik een foto van haar willen mailen als antwoord, waarop ze breed lachend te zien is in een rammelbusje wat door Kathmandu slingert.

Of willen vertellen dat ze ’s nachts om 4 uur, helemaal gesloopt van de eerste vlucht en aansluitende idiote Indiase praktijken, me aankijkt en zegt: “Mam. Ik ben gelukkig,” gevolgd door een blije zucht.

Ik heb het gehouden bij een keurige mededeling dat ze geen inwoner meer is van Nederland en afgesloten met de hartelijke groeten uit Nepal. Heerlijk.

Overigens zag ik die geluksverklaring niet direct aankomen. Een paar uur daarvoor stond ik dampend voor een stoïcijnse Indiër die ons doodleuk vertelde dat we om 2 uur ’s nachts maar op de ranzige vloerbedekking moesten gaan liggen tot 14:00 uur ’s middags i.p.v. naar ons vliegveldhotel met donzige kussens.

“But we have booked a hotel, here at the airport.”

“Yes, but you do not have a boarding pass.”

“Look, we have a boarding pass, look on my phone.”

“No Miss, you need a paper boarding pass to pass security check.”

“Can you make a paper boarding pass?”

“No.”

“Why not?”

“At 11 am there is a guy. He can make it.”  Het geringe oogcontact werd afgebroken en meneer ging vakkundig verder met cricketfilmpjes kijken op zijn telefoon. Ik deed nog een poging om iets te vragen, maar ik werd afgewimpeld met een handgebaar en een loze kreet: “You sit and we call you.”

Grrr. We hadden het kunnen weten. India. Niets is wat het lijkt in dit bizarre land waar we ooit drie maanden doorheen hebben gereisd.

Terwijl ik afdroop naar een stoeltje ontmoette ik vier wanhopige ogen en een Ruud-ik-ga-gelijk-in-de-oplossingsmodus. De diepe nacht kroop voorbij en achter deze geïmproviseerde desk zaten zes mannen niks te doen. Papieren werden wat heen en weer geschoven, er werd iets ingetikt en af en toe kwam er een mannetje of vrouwtje met een pasje aanlopen waardoor alle gestrande reizigers hoopvol opveerden om twee minuten later weer teleurgesteld in de harde vliegveldstoeltjes te zakken. Dit is het land waar ‘verduren van ongemak’ verheven is tot nationaal talent. Indiërs kunnen als geen ander volk uren of dagen wachten, zonder gezien of gehoord te worden als individu met een behoefte of stem. Persoonlijke ruimte of – aandacht bestaat hier niet. Tenzij het bevorderlijk is voor een goed karma, dan willen ze maar wat graag met je op de foto. Blijkbaar is het puntensysteem voor het hiernamaals alleen overdag actief.

Stampij maken werkt averechts (zo heb ik een keer een agent in India beticht van corruptie en daar was snorremans niet zo blij mee), zielig doen heeft ook geen effect, dus het enige wat je kunt doen is eraan overgeven. Ben ik normaal erg goed in, maar kennelijk is overgave bij mij (ook) alleen overdag actief.

Na bijna twee uur onzekerheid kwam er een verlosser met wat formulieren. Het kussen leek binnen handbereik. Uiteindelijk duurde het nog een half uur voordat we ons hoofd konden neerleggen.

Overigens had Maila een erg leuke vlucht; ze mocht de stewardess helpen met het ophalen van het eten. Het was prachtig om te zien. Zelfs de mannen met de grootste tulband smolten bij het zien van dit tienjarige, lief lachende meisje die met veel te grote plastic handschoenen het eten aanpakte.

De tweede vlucht, van Delhi naar Kathmandu, verliep voorspoedig, net als de douane en bagage afhandeling. Af en toe kneep ik Ruud in zijn hand in het rammelbusje wat ons naar het hotel bracht, het voelde zo onwerkelijk om hier weer te zijn. De krioelende auto’s en toeterende brommers, de wierookgeuren afgewisseld met de stank van fikkies, de winkeltjes van 1 m² met minizakjes shampoo en wasmiddel hangend als kettingen aan het plafond,  mensen met een rode stip op hun voorhoofd vanwege de geloofsrituelen en de immer kapotte wegen met gaten zo groot als een auto.

Iets in mij wordt wakker als ik reis. Het is een beetje lastig uit te leggen. Misschien is het te vergelijken met een puzzel. Op reis voel ik me een complete puzzel, alle stukjes zijn aanwezig en zichtbaar. In Nederland blijven er altijd een paar omgedraaid op de tafel liggen. Op reis voel ik me compleet.

Er gaat dus iets aan en er mag iets uit: mijn grijze massa. Wat wel een beetje wennen is. De afgelopen tijd hebben we zo vol in werk, lijstjes, voorbereidingen, etentjes en drukte gezeten, dat we allebei vanochtend de impuls moesten onderdrukken om een vergadering te openen over wat er allemaal op de planning stond vandaag.

Beetje bij beetje zakken we steeds verder in het hier en nu.

Ik bericht je gauw weer waar het hier is en hoe het nu is.