Kwestie van …

“En? Schiet het al een beetje op?”

Deze vraag ontmoet ik dagelijks, waardoor mijn buik rare dingen begint te doen. Een soort mengeling van kriebels van de achtbaan en lichte paniek. Mijn agenda is ontploft en de laatste schooldag is morgen, dit tot grote vreugde van de meiden. De dagen schieten op, de tijd wordt korter, maar de lijsten worden langer. 

Er zijn nog wel wat prangende uitzoek-kwesties zo hier en daar. 

Bijvoorbeeld het hele onderwijsgebeuren. Sinds een week hebben we toegang tot een monster van een online onderwijsprogramma. Dit programma is van de Wereldschool en je weg daarin vinden is vergelijkbaar met het zoeken van een ingepakte vlieg in een spinnenweb; eerst twintig draden langs voordat je ‘m op kan eten. 

Oké, wat moeten we doen vandaag? Wiskunde. Blok 4. Les 3. Paragraaf 4. Vraag 1 t/m 6. Via het dashboard, naar de jaarplanner, naar de maandagenda, naar de weekplanner, naar wiskunde, naar het lesboek, naar het filmpje, naar een vragenlijst, terug naar het filmpje, dan naar een antwoordenpagina en dan daarna nog naar je gewone boek en dit is alleen nog maar een opdracht voor wiskunde. 

Onze verrassing was dan ook groot toen het pakket van de Wereldschool op onze deurmat stond. 

12 kilo aan boeken! Bij dit alles moet nog een gevuld etui, passer, geodriehoek, markers, twee laptops, liefst nog een Bosatlas (wie doet dat nog?), schriften met lijntjes, schriften met ruitjes en een rekenmachine. Dit wordt aangevuld met vijf kilo boeken van Maila en als het aan haar ligt graag een jaarverzameling Donald Ducks erbij.

De vorige editie was toch iets kneuteriger. Een beetje taal, rekenen en spelling, wat knutselspullen, een krasblok en een aanmoediging om zo goed mogelijk te leren knippen als kleuter. Veel reizen met een beetje school. Top.

Het nieuwe adagium luidt helaas: Veel school met een beetje reizen. Volgens de richtlijn van de Wereldschool hebben we ongeveer 32 uur per week nodig om Terra pienter te houden. Hoe we dat gaan doen? Ik heb werkelijk geen idee. 

Nu is mevrouw van zichzelf een ijverig persoon, maar onze educatieve toewijding zal aardig op de proef worden gesteld. 

“Gaan we naar de Pashupatinath tempel?” 

“Nee, dat kan niet. We moeten eerst nog leren over pruiken en de revolutie.” 

“Mag ik alvast naar het zwembad? Ik ben klaar.”

“Nee, dat is niet eerlijk. Ga jij anders maar even tien bladzijden van de Bosatlas uit je hoofd leren, net als je vader.” 

Even onder ons: Ruud wist als kind het Bruto Nationaal Product van Indonesië uit zijn hoofd, omdat hij de Bosatlas van voor tot achter kende. Gewoon uit eigen interesse. Het is uiteindelijk nog wel goed gekomen met hem. 

Aangezien Terra zoveel tijd kwijt zal zijn met haar 2 HAVO/VWO lessen, hebben we onszelf afgevraagd hoe we Maila al die tijd gaan vermaken. Het veelgehoorde “Ach, zo’n kind leert veel meer daar, dan wat ze ooit op school kunnen leren,” kan ik volledig beamen. Het is ongekend wat ze tijdens zo’n reis leren of ontwikkelen. Tegelijkertijd vermoeden we dat als Terra vijf uur bezig is op een dag en Maila maar één, ze op een gegeven moment wel klaar is met mee boodschappen doen, of apekooien in de camper. 

Het leek mij al leuk om filosofielessen met haar te doen, of Spaans te leren, maar dat is veel te stom. Dus als extra werk krijgt ze straks typeles, van haar favoriete eend zonder broek. Ze zal ook een tijdschrift gaan maken, vol met moppen uit Taiwan en Nepal, beschreven avonturen, lokale recepten en alles wat er nog meer uit het hoofd van een tienjarige komt. 

Ik realiseer me dat het heel fijn is dat onze kinderen best wel gewend zijn aan ons als ‘leraren’. Tijdens onze eerste reis ging dat al vrij soepeltjes. Het lesgeven tijdens Corona was voor ons thuis een makkie omdat we dat al eens op reis hadden gedaan en hedendaags krijgt Terra vaak wiskunde uitleg van Ruud. Eerst ontstaat er een kwartier ruzie tussen die twee, maar daarna bindt één van de twee in en kabbelen ze rustig door de sommen heen. Ik haak af bij 2x + 5xy = … ,  of bij het tot wanhoop drijvende binas-tabellenboek. 

Een andere prangende uitzoek kwestie is mijn voet. Of eigenlijk been.

In mijn vorige blog vertelde ik daar al een beetje over. Dit is inmiddels uitgelopen tot ‘shin splint’-achtige klachten. Voor degenen die niet weten wat het is; het is een blessure aan het scheenbeen en omliggende spieren en pezen. Ik houd moed. Fysio, osteopaat, manueel therapeut, andere schoenen, cool gel, alles is reeds gepasseerd. Ik heb nog ongeveer drie weken voordat onze gids Jwalal klaar staat met zijn gammele jeep om ons naar de Himalaya te vervoeren, alwaar onze trekking begint. 

Het opbeurende bericht van mijn osteopaat klonk zo: “Weet je, straks ga jij stijgen en dalen en je gaat ook meer op hoogte, dus het zal alleen maar erger worden. Je zal vocht gaan vasthouden en als je boven een bepaalde belasting komt dan wordt het steeds lastiger. Even in de gaten houden.”

Heerlijk, zulke positieve berichten. 

Op aanraden van iemand anders ben ik naar een masseur geweest die me een helse behandeling heeft gegeven. Een beul vermomd als fysio. Precies daar drukken waar het pijn doet en dan nog een kwartier in die spier raggen. Mijn onderbenen zijn nog steeds blauw en beurs. Ik heb hem bijna een klap verkocht, het was niet uit te houden zo pijnlijk. 

Inmiddels zit ik in de fase dat ik lieve woordjes prevel tegen mijn scheenbeen, overgaande in smeekbedes en soms eindigend met dreigementen. Hoe dan ook; we gaan gewoon de bergen in. Met of zonder pijn.

Een ander groot ding was een oppas vinden voor ons huis en onze harige viervoeters. 

Gelukkig kunnen we met een gerust hart vertrekken, aangezien er drie hele lieve mensen goed voor ons stekje en bijbehorende levende have gaan zorgen. 

Wij passen in hun wensen en zij passen in onze wensen. 

Het wordt nog wel een klusje om het huis opgeruimd, hier en daar leeg, hier en daar neutraal en mooi schoon achter te laten. Een soort van verhuizing in je eigen huis. We hebben én een groot huis én veel zooi. Er is in ieder geval genoeg plek voor een pellet kattenbrokken waar Nicka en Mouse (onze viervoeters) de winter mee door kunnen. 

Wij slaan in dit geval een winter over. Ik weet dat in Nepal dat niet zo gaat voelen (drie graden buiten, vier graden binnen), maar toch. Een echte winter gaan we niet meemaken. Eind april komen we terug, als de bomen weer groen zijn. 

Zoals Terra naar haar leerkracht Geschiedenis schreef:

“Ik wens u een fijne herfstvakantie, kerstvakantie, voorjaarsvakantie en meivakantie. Tot dan.”

Goed bericht.

Nog 13 dagen in Nederland. Het schiet dus al aardig op.